Jæja gott fólk...

Ég hef ákveðið að flytja mig á englarass.bloggar.is, kannski eg bloggi oftar þar

Endilega kíkið og segið hvað ykkur finnst

Adíos muchachos!

Já, góðir hálsar, ég er komin í langþráð jólafrí.

Reyndar er ég að vinna svolítið líka en það er nú bara gott að fá smá pening í veskið, svona þear maður eyðir slatta yfir jólin.

Skólinn hefur ...gengið. Gengið svona lala, já...

Sko, ég man ekki alveg það sem ég ætlaði að skrifa því það er orðið svo lant síðan, og ég get svo svarið það að þessi bloggálfur er alræmdur!

Karlinn minn fór vestur í gær og kemur 29. þannig að nú er það bara vinkonuhittingur alla daga, vúhú!

Ég á bara eftir að kaupa eina jolagjöf, sem ég þarf samt eiginlega ekki að kaupa, og redda jólakortum. Pæli í því seinna...

Ef ykkur langar í Hrútaspilið þá erum við að selja það hérna í Dogma, þetta er snilldarspil! Ég var nú frekar efins í fyrstu en þetta lofar góðu, og er svaka flott

Ég byrjaði aftur að borða nammi á laugardaginn, eftir 2-3 mánaða hlé, rooooosalega var það gott... Nú þarf ég bara að skella mér í smákökubaksturinn og eiga fullt af góðgæti um jólin, mmmm...

Óskalistinn minn þessi jól er í dýrari og skrýtnari kantinum, kannski ég skelli honum inn á eftir.

Var að lesa blogg hjá Védísi vinkonu minni, þar sem segir hún frá bingófári.Þá rifjaðist upp fyrir mér bingóvesenið okkar í 3. eða 4. bekk, man ekki alveg hvort það var, herre gúð... Man einhver eftir því? Að fullorðið fólk geti látið svona...

Það eru nokkrir geilsadiskar sem ég sakna hrikalega mikið og hef annað hvort týnt þeim, einhver hefur stolið þeim, einhver er með þá í láni og veit af þeim eða þá að sá hinn sami viti ekki af þeim. Þessir diskar eru: Scissor Sisters, Snow Patrol (Final Straw) og Pearl Jam (Rear View Mirror, tvöfaldur diskur). Ég vil endilega fá þá til baka eins fljótt og hægt er! Urrr.....

Ég er búin að gleyma öllu því fyndna sem ég hef lent í undanfarna mánuði og ég ætlaði að segja frá en ég geri það þá bara seinna, nú er fólk farið að koma í búðina til mín, er að vinna...

Ohhh já! Mundi eftir einu... Í morgun sá ég alvöru jólasvein hérna á Glerártorgi! Ótrúlet alveg hreint...

Jæja þá, góðir hálsar.

Nú er komið að bloggi. Svo virðist sem bloggálfurinn hafi barasta stolið öllu bloggi frá mér síðan í ágúst! Ótrúlegt þegar svona gerist, það ætti að handtaka þennan álfaskratta...

Það hefur ýmislegt á daga mína drifið þettað árið og má þar helst nefna heimkomu frá S-Ameríku, vinnu á Stórutjörnum (eða Bigponds in Ligtwaterpass, eins og ég kýs að kalla staðinn), afmælið mitt, ég byrjaði í HA, og fleira og fleira...

S-Ameríkuferðin var frábær, eins og ég er margbúin að segja (ehemm), og þangað stefni ég aftur fljótlega, ekki smurning. Hins vegar stefni ég eitthvert allt annað en á Stórutjarnir næsta sumar, alveg pottþétt, þó þetta hafi nú verið gaman þá borgaði þetta sig nú hreinlega ekki peningalega séð...

Afmælið mitt heppnaðist barasta vel, Kalli keyrði til mín eftir vinnu og við keyrðum til Dalvíkur og kíktum á Fiskidaginn. Að sjálfsögðu fékk ég mér nú samt afmælisvöfflu með alles áður en við lögðum af stað (Kalli var sofandi og fékk enga waffle, múhaha). Á Fiskideginum var stuð en við fórum frekar snemma heim aftur þar sem hann Karl minn kæri var búinn að plana daginn alveg (I luuuv surprises). Heima gerðum við okkur fín og fórum út að borða á Friðrik V, fengum fimm rétta máltíð sem varð samt eiginlega sex rétta. Fyrst fengum við hráskinku, svo humarsúpu, saltfisk (sem ég gat reyndar ekki borðað því ég get aldrei borðað saltfisk, en Kalla fannst hann góður), rosalega gott lamb, tíramísuköku og súkkulaðibúðing. Eftir þetta vorum við líka alveg sprungin, en samt alveg passlega. Síðan kíktum við á Amour og fengum okkur nokkra bjóra og fórum loks heim að sofa eftir frábæran dag.

Háskólinn á Akureyri nýtur nú viðurvistar minnar eftir tveggja ára bið. Námið er svona, tja, misáhugavert og lægst í áhugaskalanum verð ég að nefna iðnbyltingu og hnattvæðingu. En það eru eiginlega bara sögutímar þar sem fjallað er um hluti sem maður á að kunna utan að (en kann að sjálfsögðu ekki, híhí) og eru tímarnir þrír í röð á  mánudagsmorgnum. Það er ekki mætingarskylda og nú skulið þið leggja saman tvo og þrjá og fá út hversu oft María litla mætir í tíma... Búin? Já, og auðvitað er svarið: ALLTAF, vegna þess að ég er svo mikil morgunmanneskja... Aha, einmitt... Sálfræðin er hins vegar skemmtileg og áhugaverð, þó svo að það sé pínu furðulegt að kennarinn okkar er svona ca. tíu árum eldri en við í mesta lagi. En fínn strákur/karl (hvað á maður að kalla svona kennara?) samt sem áður, hæfilega kærulaus. Í þessum tveimur fögum er ég einmitt búin að ná hæstu prófeinkunnum mínum hingað til, 8,3 í IBH og 7 í SÁL, skemmtilegt nokk, en þessar einkunnir stefni ég á að bæta, sem og í hinum fögunum (þær einkunnir verða ekki upplýstar hér).

Ég og Kalli ákváðum að skella okkur til London, til að versla og svona eiginlega halda upp á ársafmæli okkar. Við fengum nefnilega svo ódýrt flug héðan frá Akureyri, 16 þúsund á mann, báðar leiðir með sköttum og öllu! Það var rosa gott að komast aðeins í burtu og sérstaklega eignast ný og flott föt! Reyndar verð ég núna að fara virkilega í gegnum fataskápinn minn og gefa í Rauða krossinn og svona, það fer allt að flæða út bráðum. Mig vantar samt eiginlega stiga eða svona litla lyftu, ég er barasta ekki næstum því nógu stór til þess að ná upp í efri hluta skápsins og þarf alltaf að biðja Gunnar (bróðir minn sem er í 1.J (tíu fyrstubekkir!) í MA og er pínuponsu hærri en ég) eða Kalla að ná í það sem mig vantar úr efri hlutanum, jafnvel þó ég standi á stól! Við fengum að gista hjá frænda hans Kalla, Gussa, og konunni hans, Lindsey, í risastóru og flottu húsi og alveg frábært að fá fría gistingu. Það eina slæma (fyrir utan það hversu kalt það var alltaf á kvöldin vegna þess að húsin eru ekki hituð upp fyrr en í nóvember!) var það að við þurftum að sofa í sitthvoru rúminu. Ohhhh... En það vandist Svo hittum við hana Auði mína, fórum út að borða á Nando's, sem er rosa góður portúgalskur staður, og sátum í smástund á Walkabout (of course) og fengum okkur einn drykk. Þar fékk ég mér hindberja-kokkteil með Bacardi Razz, sem ég hef reynt að fá hér án árangurs, voðalega gott

Við áttum síðan flug heim frá Stansted klukkan 11:30 á fimmtudeginum og þurftum þess vegna að vakna klukkan sex og leggja af stað hálf sjö vegna þess að við vorum frekar langt frá og vildum sleppa við hugsanlegar umferðarflækjur. Við tókum leigubíl hálf sjö frá Woking (þar sem frændi Kalla á heima) til Heathrow og náðum rútu kortér yfir sjö sem fór til Stansted. Klukkan var eitthvað á milli átta og hálf níu þegar við komum til Stansted og enginn var að tékka inn. Við spurðum hvenær það yrði byrjað að tékka inn og fengum það svar að það væri ekki fyrr en eftir klukkutíma! Aargh! Við gengum aðeins um í hálftíma og athuguðum hvort byrjað væri að tékka inn og það reyndist vera, en svo er okkur sagt það að fluginu hafi verið seinkað til klukkan tvö! Og við erum náttúrulega búin að tékka okkur inn og ekki mikill tími til að skreppa til London og til baka (svona til að gera eitthvað) þannig að við dólum okkur þarna þar til flugvélin okkar er komin og klár til heimfarar, klukkan að verða hálf þrjú! Náðum að skoða örugglega allar búðirnar, kaupa smávegis og drolla alveg hrikalega, aldrei gert annað eins. Svo lentum við heima um hálf fimm og vorum komin heim að verða hálf sex. Sem sagt tólf tíma ferðalag (England er tíma á undan). Þá vorum við orðin svo glorsoltin að við, ásamt Gunnari, þutum út í búð og keyptum almennilegan mat sem við slöfruðum í okkur eins og hungraðir úlfar.

Eftir matinn kíkti ég í tölvuna mína, á skólavefina og svoleiðis, og kemst þá að því að ég féll í þjóðfélagsfræðiprófi sem ég var viss um að ná! Ekki nóg með það heldur var upptökuprófið daginn eftir. Þannig að það þýddi ekkert annað en að byrja að lesa strax, takk fyrir, og vona það besta. Prófið gekk hörmulega, að mínu mati, en samt náði ég. Sem mér finnst mjög furðulegt þar sem mér fannst mér ganga mjög vel í fyrra prófinu en féll þar... Skilettekki.

Auðvitað má ég nú ekki gleyma heimkomu(Inga Kristín frá USA)/afmælis(ég og Guðrún 12. og 19. ágúst)partýinu fyrir mánuði síðan, það var svaka gaman og gott stuð á öllum, kannski meira á öðrum, ahemm En það er alltaf gaman að hittast allar svona einu sinni á ári eða svo, ha? Er það ekki nauðsynlegt?

Nú ætla ég að hætta áður en ég slæ met í blogglengd, annars veit ég að allir nenna að lesa það sem ég skrifa, og leggja það meira að segja á minnið, auðvitað, auðvitað...

Adíos mi amigos, y hasta pronto!

Já, á morgun verð ég tuttuguogtveggja ára! Að hugsa sér að ég sé búin að vera til í svona mörg (eða fá) ár. Búin að vera foreldrum mínum til ama frá blautu barnsbeini og virðist aldrei ætla að hætta því Ég er nú reyndar hætt að stela þríhjólum...

Ég vildi bara svona rétt minna ykkur á vegna þess að kannski ætla ég meira að segja að baka köku á sunnudaginn og bjóða útvöldum

En ég hef frá ýmsu að segja, meðal annars hyggst ég skrifa hér um margt misgáfulegt, en skemmtilegt þó, og efa ég ekki að það verði hin fínasta lesning... Svo formleg...

Verð að fara að strauja skyrturnar mínar og gera eitthvað af viti, ætlaði í sund í dag en sofnaði óvart...! Vaknaði við að Védís bankaði á dyrnar hjá mér, sjaldséðir hvítir hrafnar þar á ferð. Hún fer víst til Spánar á mánudaginn. Ég öfunda hana alveg svakalega mikið, er búin að vera að tala við fullt af Spánverjum hérna (enga myndarlega!) og ég verð bara að fara að drífa mig, helst aftur til Salamanca

Hasta luego, mis amigos, besos y abrazos! María

...hún á afmæli á morgun, hún á afmæli á morgun...

Hljómar vel, ekki satt? Mér finnst það
    Ég gæti nefnilega vel hugsað mér að gerast ljósmyndari en þá þyrfti ég líklega að hafa eitthvert annað starf til taks líka.
    En ég hef undanfarið sent inn myndir á mbl.is í Ljósmyndasamkeppni Moggans og í dag á ég einmitt mynd dagsins! Það er alveg æðislegt, og held reyndar að hún hafi verið mynd gærdagsins líka en kannski er það bara eitthvað rugl. Já, svona getur maður verið klár, ha?

    Er að setja inn lög af diskum inn í iTunes, reyna að fylla iPodinn til hálfs a.m.k. og ætla sko að bruna yfir á Stórutjarnir. Þannig að ég skrifa líklega meira þegar ég kem þangað. Gleymi alltaf því sem ég ætla að blogga um þegar ég fer loksins á netið
Hasta luego, María

Já góðir hálsar, nú er sko kominn tími á blogg því mín hefur sko frá ýmsu að segja..

Þannig er nú mál með vexti að í síðustu viku var ég að vinna með Védísi hérna á Stórutjörnum og vorum við að þjóna á kvöldvakt. Það er nú kannski ekki í frásögur færandi nema að þetta kvöld var einstaklega misheppnað að öllu leyti.

Það byrjaði með því að ég var að dekka borðin og fattaði þegar ég var búin að næstum öllu að ég hafði sett venjulega hnífa í stað steikarhnífa. Ohh, þurfti að skipta þeim út og þeir voru ekki fáir skal ég ykkur segja...

Síðan vorum við Védís að leggja bolla á borðin þegar allt í einu dettur einn bollinn af fingrinum á Védísi og mölbrotnar á gólfinu!

Allt í lagi, svona óhöpp gerast nú, er ekki alltaf sagt fall er fararheill? Ja, það átti a.m.k. ekki við í þessu tilviki, þarna var bara kominn toppurinn á ísjakanum.

Þegar klukkan var svo að verða sjö (þá opnar salurinn) og við komnar í vinnufötin tjáir Andrea mér það hlæjandi (mjög svo kaldhæðnislegum hlátri) að ég sé með risa lykkjufall á sokkabuxunum mínum! -Við þurfum sem sagt að vera í óþægilegum ömmupilsum og ofuróeðlilegabrúnum sokkabuxum á kvöldvakt, og þið vitið hvað mér finnst um sokkabuxur...-

Jæja það er nú samt ekki annað að gera en að reyna að fela lykkjufallið og halda áfram með vinnuna. En allt í einu heyrist hátt brothljóð inni í eldhúsi og þegar ég geng inn er Védís að sópa upp stórri hrúgu af glerbrotum! Þá hafði hún ætlað að vera svaka dugleg að hjálpa til og setti skálar í skálahilluna. Ekki vildi betur til en svo að með því ýtti hún risastórri skál út af hillunni hinum megin sem féll í gólfið og brotnaði í þúsund mola!

Æji, ekki gott en það getur nú varla gerst neitt meira, það er komið alveg nóg af óhöppum fyrir eina litla kvöldstund, héldum við í barnslegri trú...

Stuttu seinna vorum við að gera allt klárt fyrir hópinn sem var að koma, skera brauð, setja vatn í könnur o.s.frv. og ég ákveð að taka litlu smjörskálarnar úr ísskápnum. Sem hefði verið auðvelt fyrir alla aðra en ég er María og er, tjah, frekar seinheppin. Og það er eins og það hafi barasta verið skrifað í stjörnurnar. Ég vippa bakkanum með smjörskálunum út úr ísskápnum og út af engri ástæðu detta allt í einu þrjár skálar á gólfið og skoppa svona glaðlega út um allt og skilja eftir fallega smjörslóð upp um allan ísskáp, yfir gólfið, á skóna mína, upp fótlegginn á mér og alla leið upp á pilsið mitt!

Arrrrghhhh! Ekki til að bæta ástandið og ég hljóp upp á herbergi og skipti um pils en var áfram í vel smurðu sokkabuxunum, grrr...

En loks kom hópurinn og við tókum drykkjarpantanir hjá þeim og færðum þeim drykkina og svoleiðis. Þar sem þetta voru Þjóðverjar þá pöntuðu vel flestir sér bjór og það stóra bjóra. Allt í góðu með það nema að Védís lenti enn einu sinni í því að missa hlut úr greipum sér. Í þetta skiptið var það heill stór Thule í gleri sem ákvað að stinga sér beint í klofið á einhverjum grunlausum Þjóðverja! Þarna stóð greyið Védís og gapti bara af undrun í nokkrar sekúndur þar til hún skaust fram í eldhús, náði í tusku og þurfti vinsamlegast að þurrka bjórinn úr klofinu á Þjóðverjanum! G-R-R!

Eins og þetta hafi ekki verið nóg af óhöppum þá uppgötvaði ég rétt áður en forrétturinn átti að fara fram til hópsins að ég hafði óvart sett súpuskeiðar í staðinn fyrir forréttarhnífapör hjá öllum hópnum! Sjiitt og fokk og fokk og sjitt! Og þá dugði ekki annað til en að ég stökk á milli borða með frosið ofurbros og reyndi að útskýra eins góðlátlega og ég gat að þau væru með vitlaus hnífapör (hljómaði einhvern vegin svona: æm sorrí, nó súp túdei, bött jú vill hev a verrí gúdd paté, ví djöst axidentallí pútt spúns on jor teibúl, ehe...) og reyndi að láta á engu bera að ég væri að hugsa á methraða: Sjitt og fokk og fokk og sjitt o.s.frv... Ein konan hafði greinilega hugsað sér að nú fengi hún dýrlega súpu að eta því að hún vildi sko alls ekki láta mig hafa súpuskeiðina sína! Eftir miklar fortölur gafst hún þó upp.

Maturinn gekk síðan tiltölulega stórslysalaust fyrir sig en þegar við vorum að hreinsa glös af borðunum var komið að mér að hella niður. Á sjálfa mig. Ég var að halda á bakka með fullt af glösum og það var örlítið vatn í nokkrum þeirra. Einhvern vegin atvikaðist það að eitt glasið reyndi að stökkva fram af bakkanum en ég ætlaði sko ekki að láta það gerast, ó nei, heldur hallaði bakkanum að mér til að varna sjáfsmorðsglasinu frá illum örlögum. Þá vill svo skemmtilega til að það hvolfdist úr nokkrum glösum á mig og það er bara eins og ég sé nýkomin úr blautbolakeppni Hótel Eddu 2006!

Á þessum tímapunkti stóðum við Védís inni í eldhúsi, ég í rennblautri skyrtu að reyna að þurrka hana og hún í sjokki eftir að hafa komið nær kynfærum Þjóðverja en nokkurn langar til. Og hvað gerir maður þá? Nú, það þýðir náttúrulega ekkert annað en að springa bara úr hlátri því þetta kvöld gat alls ekki orðið verra! Auk þess komumst við að þeirri niðurstöðu að svo til allt sem Védís snerti fylltist sjálfseyðingarhvöt...

En kvöldið endaði svo sem ágætlega, þannig að við berum engin varanleg ör á sálinni eftir allt saman.

Hasta luego, María

Þá er komið að bloggi hjá minni, hvort sem lesendur (ef þeir eru einhverjir eftir) trúa því eður ei. Þar sem ég hef lítinn tíma núna til þess að rita eitthvað af verulegu viti (já, það gerist líka svo oft...) þannig að ég ætla að stikla á stóru og punkta aðeins niður helstu atriði sem hafa verið merkileg í lífi mínu síðustu vikur.

• Ég fékk vinnu á Stóru-Tjörnum og er að þjóna í salnum þar, hið fínasta starf en reyndar ekkert voðalega mikið hægt að gera utan vinnutíma.
• Karlinn minn fékk vinnu í Löggunni á Húsavík og er víst svipað um að vera hjá honum utan vinnutíma eins og hjá mér. Skil ekkert í honum að dandalast til Húsavíkur í allt sumar...
• Ég hef líka verið að vinna í Lostæti (systir mömmu á það) og þegar ég var að vinna þar heyrði ég lag í útvarpinu sem hljómaði svona: Halló, halló, halló... Kannast einhver við þetta?!? Jú, þetta minnir mann bara á eitt. Auja á Salou! Hahahaha!
• Júlíus ,,litli-hærri'' bróðir útskrifaðist úr MA þann 17. og við fórum öll strollan í veislu upp í höll, það var agalega gaman, rifjaðist upp fyrir mér hversu ótrúlega gaman þetta var! Eygló og Sigrún komu líka og djömmuðu, hitti þær smá og knúsaði þær Ég og Kalli gerðum einmitt tilraun til þess að djamma í bænum en gáfumst upp um leið og við komum niður í bæ. Þar voru biðraðirnar barasta allt of langar og við ekki nógu drukkin. Samt skemmtilegt kvöld.
• Fór vestur til Bolungarvíkur í fermingu hjá bróður Kalla, þar var ofsalega góður matur og gúmmelaði sem ég hámaði í mig af prúðmennsku
• O.fl. o.fl..... sem ég skrifa seinna..

Nú þarf ég að drífa mig í sturtu því ég er að fara út að borða með nokkrum gellum
Ég sakna ykkar stelpnanna alveg svakalega (17. júní kveikti þessar langanir svona svakalega til ykkar á nýjan leik), langar svo að taka svona Salou-stelpudjamm! Eygló, Guðrún, Hildur, Inga og Sigga (stafrófsröð, engum mismunað hér) Ég hlakka svo til að sjá ykkur næst, hvenær sem það verður! Ég sendi ykkur fallegar hugsanir og fullt af kossum ásamt slatta af þrýsta-andliti-að-barmi Héhéhé...
Hasta luego mis amigos! María

Þrátt fyrir allan snjóinn... En það er líka voða gott að vera í Suður Ameríku og njóta sólarinnar og verðlagsins þar, úff...

Ég er sem sagt komin heim (reyndar fyrir rétt rúmum tveimur vikum) eins og kannski flestir vita, og er alveg að njóta þess, bara búin að liggja í leti og svona. En ég var nú að byrja í ræktinni og byrjuð að vinna smá í elsku bestu búðinni minni, Dogma. Var orðin peningalaus þarna úti og heimþráin orðin frekar sterk. Samt væri ég meira en til í að búa þarna úti, það væri aðeins öðruvísi vegna þess að þá getur maður alltaf skroppið heim og er með fasta vinnu og svona. Hún Sigga Eva mín veit hvað ég er að tala um, við erum búnar að plana þetta allt saman

Það er svo gott að vera komin heim, hitta alla vinina, fjölskylduna og að ekki sé nú minnst á gæludýrið Ég var nú líka farin að sakna rúmsins míns alveg hreint svakalega, maður kann sko að meta almennileg rúm eftir svona ferð, og íslenska vatnsins söknuðum við alveg frá fyrsta degi. Hrikalegt hvað vatnið þarna úti getur verið agalega vont. Nú, síðan má nú ekki gleyma mjólkinni. Erlendar mjólkurafurðir (vel flestar a.m.k.) eru langt frá því að komast með tærnar þar sem þær íslensku hafa hælana. Og að mjólkin úti sé köld, það er bara einskær heppni og mátti það næstum teljast kraftaverk ef við fengum kalda mjólk út á kornflexið okkar og þar eftir götunum. Svo verð ég að minnast á að fiskurinn hér heima er langbesti fiskur í heimi! Eins og kannski sést á þessum skrifum þá var það aðallega maturinn sem við söknuðum fyrir utan fólkið

Annars skemmti ég mér konunglega og á pottþétt eftir að fara aftur. Ég er ennþá að venja mig af því að skrifa með d-i og ae í staðinn fyrir ð og æ, en það er bara gaman að því Argentína, Perú og Bólivía finnst mér standa upp úr og svo auðvitað Carnavalið í Ríó! Ecuador var einna síst fannst mér fyrir utan Galápagos eyjarnar en samt væri gaman að kíkja þangað aftur einhvern daginn.

Salta Rafting er örugglega einn af uppáhaldsstöðunum okkar Siggu Evu, hehehe Stelpurnar skilja okkur í vissum málum en þar var alveg hreint snilld að vera, bæði út af fólkinu og rafting og canopy, snilld og aftur snilld!

Jæja, ég nenni ekki að skrifa meira í bili, ég er að vinna í því að setja myndirnar inn á netið (og að skrifa þær á diska fyrir hana Siggu Evu mína) en það er einn myndadiskur að stríða mér og það veldur heilmiklu veseni. En þetta kemur allt saman, verið róleg.

Eitt enn, ég er búin að ákveða að fara í Háskólann hérna á Akureyri í haust og ætla líklegast að læra sálfræði. Eða fjölmiðlafræði. Nei, sálfræði... Kemur í ljós... En ætla þá ekki barasta allir að skella sér í HA? Þar verður greinilega stuðið næsta vetur

Hasta luego elskurnar, ykkar María

Hae hae, komin til Argentínu, heil á húfi, skrifa meira seinna

Ykkar María

Jújú, ég er lifandi og hress eftir atvikum. Erum í Lima núna og forum til Paracas á morgun, tadan til Cuzco. Hingad til hefur ferdin verid mjog gód og skemmtileg, jólin og áramótin furduleg en skemmtileg, gaman ad upplifa odruvísi hátídir. Vid hofum reyndar ekki verid dugleg ad vaka lengi fram eftir, held ad vid hofum enst til tvo í gaer og tad var med tví lengsta hingad til. En tad lagast orugglega, jújú.

Annars er bara gott ad frétta af okkur, ég verd ad vera duglegri ad blogga á bloggid okkar, tad kemur ad tví ad ég kem med heilan helling tarna inn brádlega Vid hofum oll verid pinu slopp i maganum en erum ad lagast núna, ég er búin ad vera svo stressud sídustu 2-3 daga ad tad hefur ekki beint gód áhrif heldur, en tad er annad mál.

Málid med myndirnar er ad vid taemum myndavélarnar okkar reglulega á tolvuna hjá leidsogumanninum okkar, honum Rich fyllibyttu, og svo setjum vid taer á disk af og til og tá getum vid sett taer á netid. Tid turfid bara ad vera tolinmód elsku greyin mín

Segjum tetta nóg í bili, aetla ad fara ad gera eitthvad skemmtileg, ekki veitir af.

Hasta luego, María

Eins og glöggir lesendur ferdasídunnar okkar hafa séd, tá erum vid komin aftur til Quito eftir aedislega ferd til Galápagos eyjanna. Tar voru vid laus vid allt utanadkomandi áreiti eins og síma, sjónvarp, tölvur og tess háttar. Vid snorkludum á hverjum degi og syntum m.a. med saeljónum, litlum hákörlum og alls konar litríkum fiskum, tad var alveg hreint frábaert. Sáum líka alls konar fugla, edlur og önnur dýr sem eru endemic to the Galápagos eins og leidsögumadurinn okkar sagdi alltaf. Ég mun skrifa betri og nákvsemari lýsingu á ferdinni á ferdasídunni okkar um leid og ég get, tetta er e-d skrýtid netcafé sem vid erum ekki vön ad fara á og tölvan og lyklabordid haga sér frekar furdulega...

En ég verd ad fara ad kaupa frímerki til ad senda póstkort heim, skrifa meira seinna.

Hasta luego, María

Klukkan hálf níu í kvöld flýg ég suður þar sem hún Sigríður blessunin tekur á móti mér, með lokuð augun... Á morgun hittum við svo Hrund hjá Exit.is og fáum farseðla og tölum um ferðina, ég þar líka að kaupa mér Lonely Planet og uppblásna dýnu ef ég finn svoleiðis. Föstudagurinn fer svo líklega í slatta af taugaóstyrkleika og stressköstum þar til við fljúgum til New York. Þar lendum við klukkan 18:00 (u.þ.b.) og fljúgum nokkrum tímum seinna til Quito í Ekvador. Þar stoppum við fyrst í einn dag, svo tekru við fimm daga ferð til Galapagos, síðan  stopp í fjóra daga í Quito og aðalferðin byrjar 20. desember. Þannig að ef ég kemst ekki í tölvu næstu daga þá vitið þið sum sé hvernig ástandið er Læt vita af mér við næsta tækifæri, hér eða á ferðasíðunni okkar.

Hasta luego, María

Ég bjó til síðu sem við Sigga munum nota til að tjá okkur um ferðalagið okkar. Sigga ætlar að vera svaka klár og setja inn ferðalýsingu og svona skemmtilegt og þar getið þið fylgst náið með oss á vorum ferðum...

Ætla samt að reyna að blogga hér líka, auðvitað

Vildi bara láta vita af þessari ferðasíðu, slóðin er www.blog.central.is/mariaogsigga og síðan er tengill á hana undir Alls konar.

Hasta luego, María

P.S. Hver verður númer 12.000?!

Í dag eru litlu jól hjá mér. Ég setti upp hvolpaaugun fyrir nokkru síðan og fékk fjölskylduna mína til að halda lítil þykjustu jól fyrir mig í dag svona af því að ég er að far. Ég fæ meira að segja rjúpu í matinn!

Ég er búin að setja inn fullt af myndum og tengla á þær hérna á síðunni, t.d. af Sálarballinu 19. nóvember þar sem Stebbi Hilmars tók myndir af okkur, újeee Svo á ég eftir að setja inn fleiri myndir, svona alls konar. Endilega kíkið á myndirnar frá Sálarballinu, þar voru sumir aaaðeins fyllri en sumir héldu Sumir eru t.d. ég og Auður...

Á fimmtudaginn síðasta leið yfir konu í búðinni minni! Hún kom bara allt í einu inn og lagðist hálfpartinn á afgreiðsluborðið. Ég hélt að hún væri bara að hvíla sig og bauð góðan dag. Þá segir hún frekar móð: Það er að líða yfir mig! Og mér brá svo að ég sagði: HA?! Og flýtti mér hinum megin við borðið og þá lagðist hún á gólfið. Ég reyndi að hafa hana á hliðinni svo að hún væri nú ekki með andlitið í gólfinu, gaf henni vatn og þá kom sonur hennar Mössu frænku (sem á skóbúðina við hliðina á mér) og spurði hvort hann ætti að ná í hjálp. Ég játti því og svo kom Massa og við hjálpuðumst að við að hugsa um greyið konuna. Ég hringdi á sjúkrabíl, Massa hélt henni sitjandi og við reyndum að spjalla við hana og gáfum henni krap (því það er í rauninni bara sykur). Svo var líka ein stelpa þarna sem er í löggunni, heitir Sigrún, og hún hjálpaði líka mikið. Konan rankaði við sér nokkrum sinnum, galopnaði alltaf augun og ætlaði að rjúka á fætur. Svo datt hún út af aftur. Í eitt skiptið sem hún rankaði við sér náði hún að egja að mamma sín væri í Nettó og væri ekki fær að hugsa um sjálfa sig. Hún fannst eftir stutta stund, var með höndina í fatla greyið konan. Eftir nokkrar mínútur (sem liðu samt eins og hálftími!) komu síðan sjúkraliðarnir og tóku mæðgurnar. Ég vona bara að þær hafi það báðar gott núna, þetta var pínu ógnvekjandi þarna á tímabili.

Á föstudaginn ætluðum ég og Lilja í Sjallann á Pál Óskar. Við vorum heima hjá henni og höfðum það gott þegar allt í einu sér Lilja mig fimmfalda, leggst út af og ermjög óglatt. Við töluðum samt saman í einhvern tíma, alveg þangað til Auður kom, og ég strauk meira að segja á henni magann til að vega góð við hana. Já, ég er svo hugulsöm, ég veit... Nú, Auður kom og við kíktum í Sjallann þar sem var alveg ágæt setmning en við ákváðum að fara þegar Páll Óskar var ekki búinn að spila óskalagið okkar með Mikjáli Jakobssyni (michael Jackson fyrir þá sem eru fattlausir), við biðum eftir því í hálftíma eða svo. Þá nenntum við ekki að vera þarna lengur, ég kyssti Karlinn bless og við Auður sauður kíktum á Kaffi Akureyri. Þar var ágæt stemning og þó nokkuð margir sem ég þekkti. En við entumst nú ekki lengi og hypjuðum okkur heim að sofa.

Svoleiðis var nú það... Ég á eiginlega að vera að taka til núna, herbergið mitt er ekkert voðalega fallegt ásýndar núna...

Hasta luego, María

Það vona ég svo sannarlega vegna þess að hjá mér eru örfá él í gangi, ef svo má að orði komast.

Myndavélin mín kæra kom úr viðgerð um daginn og það kostaði bara tæpar 16 þúsund krónur að láta gera við hana. Bara 16... En þá er bara að vona að tryggingarnar borgi þetta, að vísu segir Sjóvá að það sé ekki borgað nema yfir 17 þúsundum en það kemur allt í ljós bráðlega. Það verður reyndar að koma í ljós bráðlega því ég er að fara til Suður-Ameríku eftir tvær vikur! Argh!

Ég veit ekki hvort ég á að fara yfir um og fá taugaáfall eða þá að láta barasta líða yfir mig. Ég þýt á milli þess að hlakka gríððarlega, óskaplega mikið til og að kvíða allsvakalega fyrir að fara. Held samt að þegar út er komið verði þetta aðallega gleðitilfinningar, svo verður svo gaman að kaupa gjafir handa öllum heima En í augnablikinu, eða þessa dagana réttara sagt, hoppa ég alveg gjörsamlega á milli öfganna tveggja, þið getið rétt ímyndað ykkur hvernig ég er í svoleiðis ástandi Aarrghh! Jibbí! Aarrghh! Jibbí! O.s.frv....

Það sem ég hef mestar áhyggjur af í sambandi við pökkunina er allt dótið og draslið sem ég þarf að hafa með. Föt eru algert aukaatriði virðist vera. Þá neyðist ég víst til að kaupa mér einhvern slatta af fötum þarna úti... Æj en leiðinlegt, ég þoli ekki að kaupa föt, múhahaha... Svo ætla ég að reyna að finna almennilegan leðurjakka, þeir eiga víst að vera mjög svo ódýrir, vúhú! Jájá, þetta verður bara gaman, svo heimsækjum við fólk sem býr á fljótandi eyju og ég veit ekki hvað og hvað. Ætla að búa til svona dagbók til að skrifa í svo ég muni hvað ég þarf að skrifa á bloggið þegar þar að kemur. Lofa að það verður reglulegar en hér A.m.k. eins reglulega og hægt er, gott að hafa þessa afsökun bak við eyrað...

Vildi bara láta vita að ég er lifandi og mun reyna að blogga meira um helgina Verð að vinna alla helgina, kíkið á mig

Hasta luego, María...